"İyiyim." Belki de gün içinde en sık söylediğin cümle bu. Oysa bazen gerçekten iyi olmayabilirsin. Üzgünken güçlü görünmeye çalışmak… Öfkeliyken susmak… Hayal kırıklığını içinde tutmak… Kırıldığında "Boş ver." demek… Bir süre sonra bunlar alışkanlığa dönüşebilir. Pek çok insan, zor duygularını bastırmanın onları ortadan kaldıracağını düşünür. Oysa bastırılan duygular kaybolmaz. Sadece başka şekillerde kendini göstermeye başlar. Bazen sürekli yorgun hissedersin. Bazen tahammül

Hayatındaki en sert eleştirmen kim? Belki patronun… Belki ailenden biri… Belki de geçmişte seni inciten insanlar… Ama çoğu zaman en sert sesi dışarıda değil, kendi zihnimizde taşırız. Yaptığın en küçük hatayı büyüten, Seni sürekli yetersiz hissettiren, "Daha iyisini yapmalıydın." diyen o ses… Bir süre sonra normal gelmeye başlar. Çünkü o sesle yıllardır birlikte yaşıyorsundur. Belki çocukken çok eleştirildin. Belki başarıların takdir edilmedi. Belki sevgiyi hak etmek için hep

Hayatta bazen her şey yolunda gibi görünür. İşin vardır. İlişkin vardır. Ailen yanındadır. Günler birbirini takip eder. Ama yine de içinde tarif edemediğin bir eksiklik hissedersin. Sanki kendinden uzaklaşmışsındır. Çoğu zaman bunun sebebini dışarıda ararız. "Daha iyi bir iş bulursam…" "Beni gerçekten anlayan biri olursa…" "Daha mutlu bir hayatım olursa…" Oysa bazen sorun hayatın kendisi değildir. Sorun, uzun zamandır kendinle kurduğun ilişkinin sessizce yıpranmış olmasıdır.